Anri Sala krijon vepra transformuese me bazë në kohë përmes marrëdhënieve të shumta midis imazhit, arkitekturës dhe tingullit, duke i përdorur këto si elemente për të përthyer, përmbysur dhe vënë në pikëpyetje përvojën. Punimet e tij hetojnë këputjet në gjuhë, sintaksë dhe muzikë, duke ftuar zhvendosje kreative që gjenerojnë interpretime të reja të historisë, duke zëvendësuar trillimet dhe narrativat e vjetra me dialogë më pak të qarta dhe më të nuancuara.

Punimet e tij kanë qenë subjekt i ekspozitave solo në Bourse de Commerce, Paris (2023); Kunsthaus Bregenz (2021); Buffalo Bayou Park Cistern, Houston (2021); Centro Botìn, Santander (2019); Mudam, Luxembourg (2019); the Castello di Rivoli Museo d’Arte Contemporanea, Turin (2019); Museo Tamayo, Mexico City (2017); the Neë Museum, Neë York (2016); Haus der Kunst, Munich (2014); Centre Pompidou, Paris (2012); Serpentine Gallery, London (2011); Muzeu i arteve moderne North Miami (2008); and ARC, Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris (2004). Ai gjithashtu ka marrë pjesë në ekspozita të mëdha grupore dhe bienale ndërkombëtare, duke përfshirë Bienalen e 57-të të Venecias (2017), dOCUMENTA (13) (2012), Bienalen e 29-të të São Paulos (2010) dhe Bienalen e 4-të të Berlinit (2006). Në vitin 2013, ai përfaqësoi Francën në Bienalen e 55-të të Venecias.

Adrian Paci leu në një familje të njohur shkodrane, i biri i Ferdinandit piktor dhe Brigjildës. Ndahet herët prej të atit, kur ishte ende 7 vjeç. Studimin në  të cilën e nisi më 1987, ku u formua për arte figurative. Më 1992 falë një burse ndjek kursin “Arte e Liturgia” pranë Institutit Beato Angelico në Milano. Më 1995 kthehet në Shqipëri ku do të japi Histori Arti e Estetike në Universitetin e Shkodrës për do kohë. Më 1997 për shkak të trazinrave shpërngulet bashkë me familjen në Milano, ku jeton e punon. Në mërgim zhvillon dialog me një tjetër medium për ndjesitë e tija artistike: videon, duke mos humbur sidoqoftë lidhjen me pikturën dhe fotografinë.

Disa nga ekspozitat e tij janë: “In the Gorges of the Balkans” kuruar nga René Block në Kunsthalle Fridericianum, Kasel, Gjermani (2003); “Neë Video, Neë Europe” kurue nga Hamza Ëalker në Tate Modern, Londër; në Bienalen e Seviljes, Spanjë, kuruar nga Harald Szeemann (2004). Në vitin 2005 ai prezantohet me ekspozitë personale në Moderna Museet në Stokholm dhe në Contemporary Arts Museum në Hjuston. Ndërsa në vitin 2006 me të parën ekspozitë personale italiane në Modena, e cila vjen në pah pas daljes në Biennale-n e 51-të të Venecies. Ndër ekspozitat e mbrame që ia vlejnë të përmenden janë mbajtë në Jeau de Paum, Paris dhe PAC të Milanos në 2013; në Röda Sten Konsthall të Göteborg-ut, Suedi dhe në MAC (fr. Musée d’art contemporain – Muzeu i artit bashkëkohor) të Montrealit. Përfaqësohet nga galeria Kaufmann Repetto në Milano dhe nga gal. Peter Kilchmann e Zyrihut.