Olafur Eliasson është artist bashkëkohor me origjinë islandezo-daneze, i lindur në vitin 1967. Ai u rrit në Islandë dhe Danimarkë, ku studioi në Akademinë Mbretërore Daneze të Arteve të Bukura nga viti 1989 deri në vitin 1995. Në vitin 1995, u zhvendos në Berlin, ku themeloi Studio Olafur Eliasson, një studio ndërdisiplinore që bashkon artistë, arkitektë, studiues dhe specialistë të fushave të ndryshme. Aktualisht jeton dhe vepron mes Kopenhagës dhe Berlinit.

Praktika e tij artistike përfshin instalacionin, skulpturën, pikturën, fotografinë, filmin dhe ndërhyrjet në hapësirat publike. Krijimtaria e Eliasson përqendrohet në marrëdhënien ndërmjet njeriut, natyrës dhe hapësirës, duke eksploruar perceptimin, dritën, ngjyrën, lëvizjen dhe fenomenet natyrore. Përmes veprave të tij, ai shqyrton mënyrën se si njerëzit e përjetojnë mjedisin përreth dhe trajton çështje që lidhen me ndryshimet klimatike, qëndrueshmërinë mjedisore dhe përgjegjësinë kolektive.

Që nga viti 1997, veprat e Eliasson janë prezantuar në muze dhe institucione të rëndësishme ndërkombëtare. Në vitin 2003, ai përfaqësoi Danimarkën në Bienalen e 50-të të Venecias dhe realizoi instalacionin *The Weather Project* në Tate Modern në Londër, një nga veprat e tij më të njohura. Ndër ekspozitat e tjera të rëndësishme përfshihen “In Real Life” në Tate Modern (2019), “Life” në Fondation Beyeler në Zvicër (2021), “Nel tuo tempo” në Palazzo Strozzi në Firence (2022) dhe “The Curious Desert” në Muzeun Kombëtar të Katarit (2023). Ai ka realizuar gjithashtu projekte të mëdha në hapësira publike, përfshirë “The New York City Waterfalls” (2008), “Your Rainbow Panorama” në Danimarkë (2011) dhe “Ice Watch” (2014–2018).

Përveç veprimtarisë artistike, Eliasson është angazhuar në projekte që ndërthurin artin, arkitekturën dhe çështjet mjedisore. Në vitin 2012, ai bashkëthemeloi iniciativën sociale “Little Sun”, e cila promovon qasjen në energji të pastër dhe të qëndrueshme. Në vitin 2016, nisi projektin Green Light – An Artistic Workshop, një iniciativë artistike dhe sociale që përfshin refugjatë, migrantë dhe komunitete lokale në krijimin e llambave modulare me dritë të gjelbër, duke nxitur bashkëpunimin dhe dialogun ndërkulturor. Në vitin 2014, së bashku me arkitektin Sebastian Behmann, themeloi Studio Other Spaces, të përqendruar në projekte eksperimentale të artit dhe arkitekturës. Në vitin 2019, u emërua Ambasador i Vullnetit të Mirë i Programit të Kombeve të Bashkuara për Zhvillim (UNDP), me fokus në energjinë e ripërtëritshme dhe veprimin klimatik.

Hussein al-Jerjawi është artist i ri palestinez nga lagjja Rimal e qytetit të Gazës. Krijimtaria e tij përqendrohet kryesisht në vizatim dhe portret, përmes të cilave pasqyron jetën e përditshme, përvojat njerëzore dhe realitetin e luftës në Rripin e Gazës. Praktika e tij artistike zhvillohet në kushte të vështira, të karakterizuara nga konflikti, shkatërrimi dhe mungesa e materialeve të nevojshme për krijimtari.

I frymëzuar nga lëvizja artistike palestineze “New Visions” (Vizionet e Reja), al-Jerjawi e sheh artin si një mjet për të shprehur përvojat e jetës nën okupim dhe për të ruajtur identitetin e kujtesën kolektive palestineze. Një nga ndikimet e tij kryesore është artisti palestinez Sliman Mansour, veçanërisht mënyra se si ai trajton përmes artit realitetin politik dhe shoqëror të Palestinës.

Për shkak të mungesës dhe kostos së lartë të materialeve artistike në Gaza, al-Jerjawi përdor materiale alternative për realizimin e veprave të tij. Në vend të pëlhurave tradicionale për pikturë, ai ka përdorur thasë të zbrazët të miellit të shpërndarë nga Agjencia e Kombeve të Bashkuara për Refugjatët Palestinezë (UNRWA), duke i shndërruar në sipërfaqe për vizatim dhe pikturë. Përmes përdorimit të bojës së murit, lapsave dhe stilolapsave, ai krijon portrete dhe kompozime që dokumentojnë realitetin e përditshëm të komunitetit të tij.

Puna e al-Jerjawit pasqyron lidhjen ndërmjet artit dhe mbijetesës, duke dëshmuar se krijimtaria artistike mund të vazhdojë edhe në kushtet e mungesës së burimeve dhe pasigurisë. Përmes veprave të tij, ai sjell në vëmendje përvojat e popullsisë civile në Gaza dhe rolin e artit në dokumentimin e historisë dhe ruajtjen e kujtesës kolektive.

Zhanna Kadyrova ka lindur më 1981 në Brovary, në rajonin e Kievit, Ukrainë, ku aktualisht jeton dhe punon. Anëtare e grupit “R.E.P.” (Revolution Experimental Space). Pas përfundimit të shkollës shtetërore të artit Taras Shevchenko në vitin 1999, ajo mori Çmimin Kazimir Malevich Artist dhe Grand Prix të Projektit të Skulpturës së Kievit (të dyja në 2012). Ajo u nderua me Çmimin Special (2011), Çmimin Kryesor (2013) dhe Çmimin Special – Gjenerata e Ardhshme Ndërkombëtare (2014), të gjitha nga PinchukArtCentre. 

Praktika e Kadyrovës, që nga fillimi i saj trajton disiplina të ndryshme si skulptura, fotografia, videoja dhe performanca, fokusohet thellësisht në vendin dhe hapësirën e ekspozitës. Në punën e saj, çështja e kontekstit zbërthen për të zbuluar ritmin e Historisë në lëvizje – atë të një bote me shtresa të shumta që zhduken pas menjëhershmërisë së tyre. Shpesh duke devijuar nga kanunet estetike të idealit socialist ende të pranishëm në trashëgiminë e Ukrainës bashkëkohore, perspektiva e Kadyrovës është pjesërisht e informuar nga vlerat plastike dhe simbolike të materialeve ndërtimore urbane. Kështu, qeramika, qelqi, guri dhe betoni hyjnë në fokusin e punës së saj.

Kadyrova ishte duke punuar në disa projekte specifike për vendin deri kur lufta e fundit e nisur nga Rusia kundër Ukrainës në shkurt 2022 ndryshoi të gjitha planet e saj. Ajo filloi të punojë në projektin humanitar PALIANYTSIA, nga shtëpia e saj e re në Malet e Karpatëve, që është ekspozuar tashmë në mbarë botën (Itali, Gjermani, Norvegji, Japoni, Francë, SHBA, Suedi, Austri, Gjeorgji, Rumani, Tajlandë, Indi). Zhanna është tani përsëri në Kiev dhe ka prodhuar vepra të reja mbi luftën, që u prezantuan në retrospektivën e saj të parë të madhe që u hap në Kunstverein Hannover (Gjermani).  Një ekspozitë tjetër e madhe “Trajektorite Fluturuese” është shfaqur në Pinchuk Art Centre në Kiev (Ukrainë) nga qershori 2023.

Kadyrova ka marrë pjesë në shumë ekspozita ndërkombëtare, duke përfshirë edicionin e 2023 të Kochi Biennale (Indi), edicionin e 3-të të Bienales së Bangkokut (2022), Bienalen e 58-të, të 56-të (projekte ndërkombëtare) dhe të 55-të (Pavijoni Ukrainas) të Venecias, Bienalen e Kievit 2017 dhe “CrackUpCrackDoën”, Bienalen e 33-të të Artit Grafik në Ljubljana, Slloveni. Gjatë viteve të fundit ajo është fokusuar në projekte specifike për vendin, duke përfshirë një instalacion të jashtëm në Malet Semmering (Austri), një ndërhyrje të shpërndarë dhe një skulpturë të përhershme në fshatin Tolfa (Itali) dhe një projekt skulpturor për Projektin Ndërkombëtar të Skulpturës Shanghai Jing’an (JISP) në Shanghai (Kinë). 

Puna e saj është ekspozuar kombëtarisht dhe ndërkombëtarisht, duke përfshirë ekspozita në Kunstverein Hannover (Gjermani), Muzeun Stavanger (Norvegji) Kunstforum Ëien (Austri), Muzeun Eretz Istael Tel Aviv (Izrael), Centre Pompidou, Palais Tokyo; La Kunsthalle Mulhouse (të gjitha Francë), Kunstraum Innsbruck (Austri) Muzeun Ludëig, Budapest (Hungari), Muzeun e Artit Modern; Kalaja Uyazdovski, Varshavë (të dyja Poloni), Spinnerei Leipzig; Badischer Kunstverein, Karlsruhe; DAAD, Zimmerstrabe, Berlin (të gjitha Gjermani), Bashkimin Kombëtar të Arkitektëve dhe Inxhinierëve të Ndërtimit të Kubës, Havana (Kubë), Muzeun Sara Hilden, Tampere (Finlandë), Qendrën e Artit Bashkiak të Lvivit, Lviv, Muzeun Kombëtar të Artit të Ukrainës dhe PinchukArtCentre, Kiev (të gjitha Ukrainë).

I lindur në vitin 1975, në Maputo, Mozambik. Jeton dhe punon në Maputo.

Puna e Gonçalo Mabunda-s është përkushtuar për kujtimin e vendit të tij. Duke njohur si mjedisin e tij të menjëhershëm luftën tragjike civile, e cila shkatërroi Mozambikun nga mesi i viteve ’70 deri së fundmi, ai përdor armët si medium për veprat e tij. Shtatë milionë armë u grumbulluan dhe u fshehën në të gjithë vendin. Këtu, arti bëhet një detyrë; ajo e kujtimit. Ai punon në studion Núcleo de Arte dhe në vitin 1984 mori pjesë në projektin Transformimi i armëve në art.

Gonçalo ka punuar vazhdimisht mbi motivin e Fronit për disa vjet, duke aluduar në interesin e botës perëndimore për të mbledhur Fronin e Shefit në artin tradicional etnik afrikan.  Froni gjithashtu kritikon qeveritë aktuale afrikane që shumë shpesh manipulojnë tragjikisht dhunën e armatosur si një mënyrë për të forcuar pushtetin e tyre. Objektet mahnitëse dhe të bukura që ai krijon gjithashtu përcjellin, megjithatë, një reflektim pozitiv mbi fuqinë transformuese të artit dhe qëndrueshmërinë dhe kreativitetin e shoqërive civile afrikane.

Koleksionet: Centre Pompidou, Paris, Francë; Muzeu Tropen, Amsterdam, Holandë; Public Art Norëay, Norvegji; Qeveria Provinciale, Norvegji; Muzeu i Ushtrisë, Holandë; Muzeu i Ushtrisë, Suedi, Muzetë e Vatikanit, Vatikan; Fondacioni Projustitiae, Portugali; Parku Ndërkombëtar i Skulpturave, Kinë; Muzeu Kombëtar i Uruguait, Uruguai; Tempietto del Carmelo, Itali, Muzeu i Saint Etienne, Francë; Musée international des arts modestes, Francë Memorial de Caen, Francë; Muzeu Kombëtar, Mozambik; Muzeu i Arteve dhe Dizajnit (MAD), SHBA; Brooklyn Museum, SHBA; Parque da Davesa (Famalicão), Portugali; African Artists for Development, Francë; Victoria and Albert Museum (Fondi i Blerjeve), Britani e Madhe.