Vita Kasapolli (lindur më 2001, Kosovë) është artiste bashkëkohore me bazë në Prishtinë. Që nga viti 2020, ajo është bashkëkuratore e programit artistik të Festivalit Ndërkombëtar të Animacionit Anibar. Në vitin 2022, punoi si ndërmjetësuese kulturore në Manifesta 14, duke udhëhequr vizita për më shumë se 500 vizitorë vendorë dhe ndërkombëtarë. Më pas, ajo vazhdoi praktikën e saj të ndërmjetësimit kulturor përmes programit edukativ të Galerisë Kombëtare të Kosovës.

E rritur në një vend të formësuar nga një konflikt i zgjatur dhe pasojat e tij, Kasapolli e vendos praktikën e saj artistike brenda dinamikave sociokulturore të një shoqërie që po kalon transformime të shpejta, ku identitetet individuale dhe kolektive formësohen nga përvoja komplekse historike. Puna e saj eksploron marrëdhëniet ndërnjerëzore në kontekste të ndryshme gjeografike, nga mjediset rurale dhe urbane deri te hapësirat metropolitane dhe kontekstet historike, veçanërisht ato që përfshijnë shekullin e kaluar. Duke shqyrtuar ndërthurjen e këtyre konteksteve më të gjera me zhvillimin e identitetit personal, ajo i shndërron vëzhgimet e saj në vepra artistike përmes materialeve të gjetura, teknikave të përziera, fotografisë, videos dhe shtypit artistik.

Vullnet Jakupi është artist shumëdisiplinor dhe kurator nga Prishtina, i cili krijon kryesisht instalacione dhe vepra në video. Praktika e tij artistike ndërthur historinë me rrëfimin personal, duke trajtuar kujtesën e fragmentuar, hapësirat e braktisura dhe kujtesën trupore. Përmes hulumtimit të qëndresës dhe përvojave emocionale, Jakupi shqyrton gjurmët që ngjarjet historike lënë në trupin e njeriut dhe në mjedisin përreth, duke kërkuar forma të reja të shprehjes pamore për përvojat që rrezikojnë të harrohen.

“Çfarë pëshpëritën ata, në rrugën e tyre drejt së panjohurës?” është një instalacion i Vullnet Jakupit, i ekspozuar në Reporting House, që trajton qëndresën e nxënësve dhe studentëve shqiptarë gjatë viteve 1990, kur arsimi në gjuhën shqipe u zhvendos në shtëpi, dyqane dhe bodrume private. Në rreth 8,100 hapësira të shndërruara në shkolla, mësimi vazhdoi pavarësisht përjashtimit nga institucionet publike dhe represionit të regjimit të Millosheviqit. I varur mbi shkallët lëvizëse të ish-shtëpisë së mallrave Gërmia, instalacioni evokon pasigurinë e përditshme të nxënësve, të cilëve shpesh u duhej të ndiqnin rrugë dytësore për të arritur në klasat e improvizuara. Vepra rikthen në kujtesë këtë rrjet të arsimit paralel, përmes të cilit familjet, mësimdhënësit dhe nxënësit siguruan vazhdimësinë e shkollimit gjatë një dekade përjashtimi institucional.

Driton Hajredini është artist bashkëkohor nga Kosova, i lindur dhe rritur në Prishtinë në vitin 1970. Ai ka studiuar në akademi të arteve në Kosovë dhe Gjermani, ndërsa jeton dhe vepron mes dy vendeve. Praktika e tij artistike përfshin pikturën, video-artin, instalacionin, fotografinë dhe filmin, përmes të cilave trajton çështje që lidhen me identitetin, kufijtë, refugjatët, mërgimin, luftën dhe izolimin. Krijimtaria e tij karakterizohet nga një qasje kritike, shpesh ironike dhe provokuese ndaj realiteteve shoqërore, politike dhe kulturore, duke vënë në pikëpyetje konventat artistike dhe duke përdorur humorin për të komentuar apo parodizuar vepra të njohura të artit ndërkombëtar.

Hajredini ka prezantuar veprat e tij në ekspozita personale dhe kolektive, bienale dhe festivale ndërkombëtare të artit dhe filmit. Në vitin 2003, mori pjesë në ekspozitën “In the Gorges of the Balkans” në Kassel të Gjermanisë, kuruar nga René Block, si dhe në “Instant Video Festival” në Manosque të Francës. Në vitin 2004, veprat e tij u prezantuan në Total Museum of Contemporary Art në Seul, “e-flux Video Rental” në Nju Jork, “Somewhere in Prishtina” në Graz dhe në edicionin e pestë të Bienales së Cetinjës, “Love It or Leave It”, në Mal të Zi.

Gjatë viteve në vijim, krijimtaria e tij u prezantua në “KunstFilmBiennale” në Këln, “European Media Art Festival” në Osnabrück, MuseumsQuartier në Vjenë dhe “e-flux Video Rental” në Berlin, Amsterdam dhe Miami. Në vitin 2006, ai mori pjesë në aktivitete artistike në BA-CA Kunstforum në Vjenë dhe në kuadër të Manifesta 6 në Nikozia të Qipros. Në vitin 2007, ishte pjesë e “Talent Campus” në Festivalin e Filmit në Sarajevë, si dhe e programeve artistike në Cité Internationale des Arts në Paris dhe De Appel në Amsterdam.

Në vitin 2009, Hajredini mori pjesë në ekspozitën “Who Killed the Painting?” në Muzeun Weserburg në Bremen, në Bienalen e katërt të Pragës dhe në aktivitete artistike në Wiesbaden dhe Nuremberg të Gjermanisë. Në vitin 2022, ai ishte pjesë e bienales ndërkombëtare të artit bashkëkohor Manifesta 14, të mbajtur në Prishtinë. Në vitin 2023, u vlerësua me çmimin e parë në ekspozitën “Muslim Mulliqi”, të organizuar nga Galeria Kombëtare e Kosovës.

Përmes ndërthurjes së mediumeve të ndryshme, Hajredini shqyrton marrëdhënien ndërmjet individit dhe strukturave shoqërore e politike, duke reflektuar mbi përvojat e zhvendosjes, përkatësisë dhe pasojat e konflikteve. Veprat e tij shpesh sfidojnë mënyrat tradicionale të përfaqësimit artistik, duke përdorur ironinë dhe referencat kulturore për të nxitur reflektim mbi historinë, identitetin dhe shoqërinë bashkëkohore.

Besa Llugiqi është soprano nga Kosova, e lindur në Prishtinë në vitin 1986. Ajo ka studiuar në Fakultetin e Arteve të Universitetit të Prishtinës, nën udhëheqjen e profesorit Ahmet Dërguti, ndërsa studimet master i ka vazhduar në Fakultetin e Artit Muzikor në Shkup, me profesoreshën Maria Muratovska. Që nga viti 2012, ka bashkëpunuar me këngëtaren e njohur operistike Christina Anghelakova në Sofje. Llugiqi është gjithashtu soliste e Filharmonisë së Kosovës.

Karrierën operistike e nisi në vitin 2011, me debutimin në rolin e Liù në operën *Turandot* të Giacomo Puccinit, në Teatrin Kombëtar të Operës dhe Baletit në Tiranë. Që atëherë, ajo është paraqitur në skena operistike dhe festivale ndërkombëtare, duke interpretuar role të rëndësishme të repertorit klasik, përfshirë Donna Elvira në *Don Giovanni* të Wolfgang Amadeus Mozartit, Lauretta në *Gianni Schicchi* dhe Mimì në *La Bohème* të Puccinit, Lucia në *Lucia di Lammermoor* të Gaetano Donizettit dhe Violetta Valéry në *La Traviata* të Giuseppe Verdit.

Në vitin 2013, Llugiqi fitoi çmimin Grand Prix në konkursin ndërkombëtar të këndimit operistik *Elena Nikolai* në Bullgari, ku u vlerësua për cilësinë e zërit, ndjeshmërinë muzikore dhe interpretimin artistik. Në vitin 2018, ajo debutoi në Operën Baltike në Gdańsk të Polonisë, në rolin kryesor të operës *Thaïs*. Një vit më vonë interpretoi rolin e Inès në operën *L’Africaine* të Giacomo Meyerbeer, në një produksion të realizuar në bashkëpunim me Deutsche Oper Berlin, nën regjinë e Vera Nemirovës. Repertori i saj përfshin gjithashtu rolin e Marguerite në operën *Faust* të Charles Gounod.

Përveç interpretimeve operistike, Llugiqi ka zhvilluar një veprimtari të gjerë koncertale si soliste, duke interpretuar vepra vokale-simfonike, përfshirë *Messe in A* të César Franck, *Requiem* të Gabriel Fauré dhe *Requiem* të Mozartit. Ajo ka mbajtur koncerte dhe recitale në qytete të ndryshme evropiane dhe më gjerë, përfshirë Londrën, Parisin, Romën, Milanon, Tokion, Amsterdamin dhe Zagrebin. Gjatë karrierës së saj ka bashkëpunuar me dirigjentë, regjisorë dhe muzikantë ndërkombëtarë, duke ndërtuar një karrierë artistike në skenat operistike dhe koncertale.

Agron Blakçori është artist bashkëkohor nga Kosova, i cili jeton dhe vepron në Prishtinë. Ai ka përfunduar studimet master në skulpturë në Fakultetin e Arteve të Universitetit të Prishtinës. Praktika e tij artistike përqendrohet kryesisht në skulpturë dhe instalacion, përmes të cilave trajton marrëdhënien ndërmjet njeriut, natyrës dhe shoqërisë, si dhe çështje që lidhen me kujtesën kolektive, transformimet shoqërore dhe sfidat ekologjike.

Krijimtaria e Blakçorit shpesh frymëzohet nga objektet dhe situatat e përditshme në hapësirat publike, të cilave artisti u jep kuptime të reja, duke nxjerrë në pah aspekte që zakonisht kalojnë pa u vënë re. Në punën e tij përdor materiale të ndryshme, përfshirë objekte të gatshme (readymade) dhe materiale të riciklueshme, të cilat i transformon në skulptura dhe instalacione. Një pjesë e rëndësishme e praktikës së tij lidhet me ndryshimet urbane dhe shoqërore në Kosovë pas luftës së vitit 1999, duke shqyrtuar marrëdhënien ndërmjet hapësirës, historisë dhe përvojës njerëzore.

Në vitin 2016, Blakçori u shpall fitues i edicionit të parë të çmimit për Artistët e Rinj në Galerinë Kombëtare të Kosovës. Ndër ekspozitat e tij përfshihet “A mund ta imagjinosh këtë si diçka të bukur?”, e mbajtur në Galerinë Kombëtare të Kosovës në Prishtinë, në vitin 2018. Për Reporting House, Blakçori ka realizuar instalacionin “Flashback”, të kuruar nga Gazmend Ejupi dhe të vendosur përpara muzeut, i cili trajton memorien e luftës në Kosovë përmes temave të shkatërrimit të shtëpisë, braktisjes dhe humbjes.