Reporting House

Vita Kasapolli

Vita Kasapolli (lindur më 2001, Kosovë) është artiste bashkëkohore me bazë në Prishtinë. Që nga viti 2020, ajo është bashkëkuratore e programit artistik të Festivalit Ndërkombëtar të Animacionit Anibar. Në vitin 2022, punoi si ndërmjetësuese kulturore në Manifesta 14, duke udhëhequr vizita për më shumë se 500 vizitorë vendorë dhe ndërkombëtarë. Më pas, ajo vazhdoi praktikën e saj të ndërmjetësimit kulturor përmes programit edukativ të Galerisë Kombëtare të Kosovës.

E rritur në një vend të formësuar nga një konflikt i zgjatur dhe pasojat e tij, Kasapolli e vendos praktikën e saj artistike brenda dinamikave sociokulturore të një shoqërie që po kalon transformime të shpejta, ku identitetet individuale dhe kolektive formësohen nga përvoja komplekse historike. Puna e saj eksploron marrëdhëniet ndërnjerëzore në kontekste të ndryshme gjeografike, nga mjediset rurale dhe urbane deri te hapësirat metropolitane dhe kontekstet historike, veçanërisht ato që përfshijnë shekullin e kaluar. Duke shqyrtuar ndërthurjen e këtyre konteksteve më të gjera me zhvillimin e identitetit personal, ajo i shndërron vëzhgimet e saj në vepra artistike përmes materialeve të gjetura, teknikave të përziera, fotografisë, videos dhe shtypit artistik.

Vullnet Jakupi

Vullnet Jakupi është artist shumëdisiplinor dhe kurator nga Prishtina, i cili krijon kryesisht instalacione dhe vepra në video. Praktika e tij artistike ndërthur historinë me rrëfimin personal, duke trajtuar kujtesën e fragmentuar, hapësirat e braktisura dhe kujtesën trupore. Përmes hulumtimit të qëndresës dhe përvojave emocionale, Jakupi shqyrton gjurmët që ngjarjet historike lënë në trupin e njeriut dhe në mjedisin përreth, duke kërkuar forma të reja të shprehjes pamore për përvojat që rrezikojnë të harrohen.

“Çfarë pëshpëritën ata, në rrugën e tyre drejt së panjohurës?” është një instalacion i Vullnet Jakupit, i ekspozuar në Reporting House, që trajton qëndresën e nxënësve dhe studentëve shqiptarë gjatë viteve 1990, kur arsimi në gjuhën shqipe u zhvendos në shtëpi, dyqane dhe bodrume private. Në rreth 8,100 hapësira të shndërruara në shkolla, mësimi vazhdoi pavarësisht përjashtimit nga institucionet publike dhe represionit të regjimit të Millosheviqit. I varur mbi shkallët lëvizëse të ish-shtëpisë së mallrave Gërmia, instalacioni evokon pasigurinë e përditshme të nxënësve, të cilëve shpesh u duhej të ndiqnin rrugë dytësore për të arritur në klasat e improvizuara. Vepra rikthen në kujtesë këtë rrjet të arsimit paralel, përmes të cilit familjet, mësimdhënësit dhe nxënësit siguruan vazhdimësinë e shkollimit gjatë një dekade përjashtimi institucional.

Olafur Eliasson

Olafur Eliasson është artist bashkëkohor me origjinë islandezo-daneze, i lindur në vitin 1967. Ai u rrit në Islandë dhe Danimarkë, ku studioi në Akademinë Mbretërore Daneze të Arteve të Bukura nga viti 1989 deri në vitin 1995. Në vitin 1995, u zhvendos në Berlin, ku themeloi Studio Olafur Eliasson, një studio ndërdisiplinore që bashkon artistë, arkitektë, studiues dhe specialistë të fushave të ndryshme. Aktualisht jeton dhe vepron mes Kopenhagës dhe Berlinit.

Praktika e tij artistike përfshin instalacionin, skulpturën, pikturën, fotografinë, filmin dhe ndërhyrjet në hapësirat publike. Krijimtaria e Eliasson përqendrohet në marrëdhënien ndërmjet njeriut, natyrës dhe hapësirës, duke eksploruar perceptimin, dritën, ngjyrën, lëvizjen dhe fenomenet natyrore. Përmes veprave të tij, ai shqyrton mënyrën se si njerëzit e përjetojnë mjedisin përreth dhe trajton çështje që lidhen me ndryshimet klimatike, qëndrueshmërinë mjedisore dhe përgjegjësinë kolektive.

Që nga viti 1997, veprat e Eliasson janë prezantuar në muze dhe institucione të rëndësishme ndërkombëtare. Në vitin 2003, ai përfaqësoi Danimarkën në Bienalen e 50-të të Venecias dhe realizoi instalacionin *The Weather Project* në Tate Modern në Londër, një nga veprat e tij më të njohura. Ndër ekspozitat e tjera të rëndësishme përfshihen “In Real Life” në Tate Modern (2019), “Life” në Fondation Beyeler në Zvicër (2021), “Nel tuo tempo” në Palazzo Strozzi në Firence (2022) dhe “The Curious Desert” në Muzeun Kombëtar të Katarit (2023). Ai ka realizuar gjithashtu projekte të mëdha në hapësira publike, përfshirë “The New York City Waterfalls” (2008), “Your Rainbow Panorama” në Danimarkë (2011) dhe “Ice Watch” (2014–2018).

Përveç veprimtarisë artistike, Eliasson është angazhuar në projekte që ndërthurin artin, arkitekturën dhe çështjet mjedisore. Në vitin 2012, ai bashkëthemeloi iniciativën sociale “Little Sun”, e cila promovon qasjen në energji të pastër dhe të qëndrueshme. Në vitin 2016, nisi projektin Green Light – An Artistic Workshop, një iniciativë artistike dhe sociale që përfshin refugjatë, migrantë dhe komunitete lokale në krijimin e llambave modulare me dritë të gjelbër, duke nxitur bashkëpunimin dhe dialogun ndërkulturor. Në vitin 2014, së bashku me arkitektin Sebastian Behmann, themeloi Studio Other Spaces, të përqendruar në projekte eksperimentale të artit dhe arkitekturës. Në vitin 2019, u emërua Ambasador i Vullnetit të Mirë i Programit të Kombeve të Bashkuara për Zhvillim (UNDP), me fokus në energjinë e ripërtëritshme dhe veprimin klimatik.

Hussein al-Jerjawi

Hussein al-Jerjawi është artist i ri palestinez nga lagjja Rimal e qytetit të Gazës. Krijimtaria e tij përqendrohet kryesisht në vizatim dhe portret, përmes të cilave pasqyron jetën e përditshme, përvojat njerëzore dhe realitetin e luftës në Rripin e Gazës. Praktika e tij artistike zhvillohet në kushte të vështira, të karakterizuara nga konflikti, shkatërrimi dhe mungesa e materialeve të nevojshme për krijimtari.

I frymëzuar nga lëvizja artistike palestineze “New Visions” (Vizionet e Reja), al-Jerjawi e sheh artin si një mjet për të shprehur përvojat e jetës nën okupim dhe për të ruajtur identitetin e kujtesën kolektive palestineze. Një nga ndikimet e tij kryesore është artisti palestinez Sliman Mansour, veçanërisht mënyra se si ai trajton përmes artit realitetin politik dhe shoqëror të Palestinës.

Për shkak të mungesës dhe kostos së lartë të materialeve artistike në Gaza, al-Jerjawi përdor materiale alternative për realizimin e veprave të tij. Në vend të pëlhurave tradicionale për pikturë, ai ka përdorur thasë të zbrazët të miellit të shpërndarë nga Agjencia e Kombeve të Bashkuara për Refugjatët Palestinezë (UNRWA), duke i shndërruar në sipërfaqe për vizatim dhe pikturë. Përmes përdorimit të bojës së murit, lapsave dhe stilolapsave, ai krijon portrete dhe kompozime që dokumentojnë realitetin e përditshëm të komunitetit të tij.

Puna e al-Jerjawit pasqyron lidhjen ndërmjet artit dhe mbijetesës, duke dëshmuar se krijimtaria artistike mund të vazhdojë edhe në kushtet e mungesës së burimeve dhe pasigurisë. Përmes veprave të tij, ai sjell në vëmendje përvojat e popullsisë civile në Gaza dhe rolin e artit në dokumentimin e historisë dhe ruajtjen e kujtesës kolektive.

Driton Hajredini

Driton Hajredini është artist bashkëkohor nga Kosova, i lindur dhe rritur në Prishtinë në vitin 1970. Ai ka studiuar në akademi të arteve në Kosovë dhe Gjermani, ndërsa jeton dhe vepron mes dy vendeve. Praktika e tij artistike përfshin pikturën, video-artin, instalacionin, fotografinë dhe filmin, përmes të cilave trajton çështje që lidhen me identitetin, kufijtë, refugjatët, mërgimin, luftën dhe izolimin. Krijimtaria e tij karakterizohet nga një qasje kritike, shpesh ironike dhe provokuese ndaj realiteteve shoqërore, politike dhe kulturore, duke vënë në pikëpyetje konventat artistike dhe duke përdorur humorin për të komentuar apo parodizuar vepra të njohura të artit ndërkombëtar.

Hajredini ka prezantuar veprat e tij në ekspozita personale dhe kolektive, bienale dhe festivale ndërkombëtare të artit dhe filmit. Në vitin 2003, mori pjesë në ekspozitën “In the Gorges of the Balkans” në Kassel të Gjermanisë, kuruar nga René Block, si dhe në “Instant Video Festival” në Manosque të Francës. Në vitin 2004, veprat e tij u prezantuan në Total Museum of Contemporary Art në Seul, “e-flux Video Rental” në Nju Jork, “Somewhere in Prishtina” në Graz dhe në edicionin e pestë të Bienales së Cetinjës, “Love It or Leave It”, në Mal të Zi.

Gjatë viteve në vijim, krijimtaria e tij u prezantua në “KunstFilmBiennale” në Këln, “European Media Art Festival” në Osnabrück, MuseumsQuartier në Vjenë dhe “e-flux Video Rental” në Berlin, Amsterdam dhe Miami. Në vitin 2006, ai mori pjesë në aktivitete artistike në BA-CA Kunstforum në Vjenë dhe në kuadër të Manifesta 6 në Nikozia të Qipros. Në vitin 2007, ishte pjesë e “Talent Campus” në Festivalin e Filmit në Sarajevë, si dhe e programeve artistike në Cité Internationale des Arts në Paris dhe De Appel në Amsterdam.

Në vitin 2009, Hajredini mori pjesë në ekspozitën “Who Killed the Painting?” në Muzeun Weserburg në Bremen, në Bienalen e katërt të Pragës dhe në aktivitete artistike në Wiesbaden dhe Nuremberg të Gjermanisë. Në vitin 2022, ai ishte pjesë e bienales ndërkombëtare të artit bashkëkohor Manifesta 14, të mbajtur në Prishtinë. Në vitin 2023, u vlerësua me çmimin e parë në ekspozitën “Muslim Mulliqi”, të organizuar nga Galeria Kombëtare e Kosovës.

Përmes ndërthurjes së mediumeve të ndryshme, Hajredini shqyrton marrëdhënien ndërmjet individit dhe strukturave shoqërore e politike, duke reflektuar mbi përvojat e zhvendosjes, përkatësisë dhe pasojat e konflikteve. Veprat e tij shpesh sfidojnë mënyrat tradicionale të përfaqësimit artistik, duke përdorur ironinë dhe referencat kulturore për të nxitur reflektim mbi historinë, identitetin dhe shoqërinë bashkëkohore.

Besa Llugiqi

Besa Llugiqi është soprano nga Kosova, e lindur në Prishtinë në vitin 1986. Ajo ka studiuar në Fakultetin e Arteve të Universitetit të Prishtinës, nën udhëheqjen e profesorit Ahmet Dërguti, ndërsa studimet master i ka vazhduar në Fakultetin e Artit Muzikor në Shkup, me profesoreshën Maria Muratovska. Që nga viti 2012, ka bashkëpunuar me këngëtaren e njohur operistike Christina Anghelakova në Sofje. Llugiqi është gjithashtu soliste e Filharmonisë së Kosovës.

Karrierën operistike e nisi në vitin 2011, me debutimin në rolin e Liù në operën *Turandot* të Giacomo Puccinit, në Teatrin Kombëtar të Operës dhe Baletit në Tiranë. Që atëherë, ajo është paraqitur në skena operistike dhe festivale ndërkombëtare, duke interpretuar role të rëndësishme të repertorit klasik, përfshirë Donna Elvira në *Don Giovanni* të Wolfgang Amadeus Mozartit, Lauretta në *Gianni Schicchi* dhe Mimì në *La Bohème* të Puccinit, Lucia në *Lucia di Lammermoor* të Gaetano Donizettit dhe Violetta Valéry në *La Traviata* të Giuseppe Verdit.

Në vitin 2013, Llugiqi fitoi çmimin Grand Prix në konkursin ndërkombëtar të këndimit operistik *Elena Nikolai* në Bullgari, ku u vlerësua për cilësinë e zërit, ndjeshmërinë muzikore dhe interpretimin artistik. Në vitin 2018, ajo debutoi në Operën Baltike në Gdańsk të Polonisë, në rolin kryesor të operës *Thaïs*. Një vit më vonë interpretoi rolin e Inès në operën *L’Africaine* të Giacomo Meyerbeer, në një produksion të realizuar në bashkëpunim me Deutsche Oper Berlin, nën regjinë e Vera Nemirovës. Repertori i saj përfshin gjithashtu rolin e Marguerite në operën *Faust* të Charles Gounod.

Përveç interpretimeve operistike, Llugiqi ka zhvilluar një veprimtari të gjerë koncertale si soliste, duke interpretuar vepra vokale-simfonike, përfshirë *Messe in A* të César Franck, *Requiem* të Gabriel Fauré dhe *Requiem* të Mozartit. Ajo ka mbajtur koncerte dhe recitale në qytete të ndryshme evropiane dhe më gjerë, përfshirë Londrën, Parisin, Romën, Milanon, Tokion, Amsterdamin dhe Zagrebin. Gjatë karrierës së saj ka bashkëpunuar me dirigjentë, regjisorë dhe muzikantë ndërkombëtarë, duke ndërtuar një karrierë artistike në skenat operistike dhe koncertale.

Agron Blakçori

Agron Blakçori është artist bashkëkohor nga Kosova, i cili jeton dhe vepron në Prishtinë. Ai ka përfunduar studimet master në skulpturë në Fakultetin e Arteve të Universitetit të Prishtinës. Praktika e tij artistike përqendrohet kryesisht në skulpturë dhe instalacion, përmes të cilave trajton marrëdhënien ndërmjet njeriut, natyrës dhe shoqërisë, si dhe çështje që lidhen me kujtesën kolektive, transformimet shoqërore dhe sfidat ekologjike.

Krijimtaria e Blakçorit shpesh frymëzohet nga objektet dhe situatat e përditshme në hapësirat publike, të cilave artisti u jep kuptime të reja, duke nxjerrë në pah aspekte që zakonisht kalojnë pa u vënë re. Në punën e tij përdor materiale të ndryshme, përfshirë objekte të gatshme (readymade) dhe materiale të riciklueshme, të cilat i transformon në skulptura dhe instalacione. Një pjesë e rëndësishme e praktikës së tij lidhet me ndryshimet urbane dhe shoqërore në Kosovë pas luftës së vitit 1999, duke shqyrtuar marrëdhënien ndërmjet hapësirës, historisë dhe përvojës njerëzore.

Në vitin 2016, Blakçori u shpall fitues i edicionit të parë të çmimit për Artistët e Rinj në Galerinë Kombëtare të Kosovës. Ndër ekspozitat e tij përfshihet “A mund ta imagjinosh këtë si diçka të bukur?”, e mbajtur në Galerinë Kombëtare të Kosovës në Prishtinë, në vitin 2018. Për Reporting House, Blakçori ka realizuar instalacionin “Flashback”, të kuruar nga Gazmend Ejupi dhe të vendosur përpara muzeut, i cili trajton memorien e luftës në Kosovë përmes temave të shkatërrimit të shtëpisë, braktisjes dhe humbjes.

Zhanna Kadyrova

Zhanna Kadyrova ka lindur më 1981 në Brovary, në rajonin e Kievit, Ukrainë, ku aktualisht jeton dhe punon. Anëtare e grupit “R.E.P.” (Revolution Experimental Space). Pas përfundimit të shkollës shtetërore të artit Taras Shevchenko në vitin 1999, ajo mori Çmimin Kazimir Malevich Artist dhe Grand Prix të Projektit të Skulpturës së Kievit (të dyja në 2012). Ajo u nderua me Çmimin Special (2011), Çmimin Kryesor (2013) dhe Çmimin Special – Gjenerata e Ardhshme Ndërkombëtare (2014), të gjitha nga PinchukArtCentre. 

Praktika e Kadyrovës, që nga fillimi i saj trajton disiplina të ndryshme si skulptura, fotografia, videoja dhe performanca, fokusohet thellësisht në vendin dhe hapësirën e ekspozitës. Në punën e saj, çështja e kontekstit zbërthen për të zbuluar ritmin e Historisë në lëvizje – atë të një bote me shtresa të shumta që zhduken pas menjëhershmërisë së tyre. Shpesh duke devijuar nga kanunet estetike të idealit socialist ende të pranishëm në trashëgiminë e Ukrainës bashkëkohore, perspektiva e Kadyrovës është pjesërisht e informuar nga vlerat plastike dhe simbolike të materialeve ndërtimore urbane. Kështu, qeramika, qelqi, guri dhe betoni hyjnë në fokusin e punës së saj.

Kadyrova ishte duke punuar në disa projekte specifike për vendin deri kur lufta e fundit e nisur nga Rusia kundër Ukrainës në shkurt 2022 ndryshoi të gjitha planet e saj. Ajo filloi të punojë në projektin humanitar PALIANYTSIA, nga shtëpia e saj e re në Malet e Karpatëve, që është ekspozuar tashmë në mbarë botën (Itali, Gjermani, Norvegji, Japoni, Francë, SHBA, Suedi, Austri, Gjeorgji, Rumani, Tajlandë, Indi). Zhanna është tani përsëri në Kiev dhe ka prodhuar vepra të reja mbi luftën, që u prezantuan në retrospektivën e saj të parë të madhe që u hap në Kunstverein Hannover (Gjermani).  Një ekspozitë tjetër e madhe “Trajektorite Fluturuese” është shfaqur në Pinchuk Art Centre në Kiev (Ukrainë) nga qershori 2023.

Kadyrova ka marrë pjesë në shumë ekspozita ndërkombëtare, duke përfshirë edicionin e 2023 të Kochi Biennale (Indi), edicionin e 3-të të Bienales së Bangkokut (2022), Bienalen e 58-të, të 56-të (projekte ndërkombëtare) dhe të 55-të (Pavijoni Ukrainas) të Venecias, Bienalen e Kievit 2017 dhe “CrackUpCrackDoën”, Bienalen e 33-të të Artit Grafik në Ljubljana, Slloveni. Gjatë viteve të fundit ajo është fokusuar në projekte specifike për vendin, duke përfshirë një instalacion të jashtëm në Malet Semmering (Austri), një ndërhyrje të shpërndarë dhe një skulpturë të përhershme në fshatin Tolfa (Itali) dhe një projekt skulpturor për Projektin Ndërkombëtar të Skulpturës Shanghai Jing’an (JISP) në Shanghai (Kinë). 

Puna e saj është ekspozuar kombëtarisht dhe ndërkombëtarisht, duke përfshirë ekspozita në Kunstverein Hannover (Gjermani), Muzeun Stavanger (Norvegji) Kunstforum Ëien (Austri), Muzeun Eretz Istael Tel Aviv (Izrael), Centre Pompidou, Palais Tokyo; La Kunsthalle Mulhouse (të gjitha Francë), Kunstraum Innsbruck (Austri) Muzeun Ludëig, Budapest (Hungari), Muzeun e Artit Modern; Kalaja Uyazdovski, Varshavë (të dyja Poloni), Spinnerei Leipzig; Badischer Kunstverein, Karlsruhe; DAAD, Zimmerstrabe, Berlin (të gjitha Gjermani), Bashkimin Kombëtar të Arkitektëve dhe Inxhinierëve të Ndërtimit të Kubës, Havana (Kubë), Muzeun Sara Hilden, Tampere (Finlandë), Qendrën e Artit Bashkiak të Lvivit, Lviv, Muzeun Kombëtar të Artit të Ukrainës dhe PinchukArtCentre, Kiev (të gjitha Ukrainë).

Gonçalo Mabunda

I lindur në vitin 1975, në Maputo, Mozambik. Jeton dhe punon në Maputo.

Puna e Gonçalo Mabunda-s është përkushtuar për kujtimin e vendit të tij. Duke njohur si mjedisin e tij të menjëhershëm luftën tragjike civile, e cila shkatërroi Mozambikun nga mesi i viteve ’70 deri së fundmi, ai përdor armët si medium për veprat e tij. Shtatë milionë armë u grumbulluan dhe u fshehën në të gjithë vendin. Këtu, arti bëhet një detyrë; ajo e kujtimit. Ai punon në studion Núcleo de Arte dhe në vitin 1984 mori pjesë në projektin Transformimi i armëve në art.

Gonçalo ka punuar vazhdimisht mbi motivin e Fronit për disa vjet, duke aluduar në interesin e botës perëndimore për të mbledhur Fronin e Shefit në artin tradicional etnik afrikan.  Froni gjithashtu kritikon qeveritë aktuale afrikane që shumë shpesh manipulojnë tragjikisht dhunën e armatosur si një mënyrë për të forcuar pushtetin e tyre. Objektet mahnitëse dhe të bukura që ai krijon gjithashtu përcjellin, megjithatë, një reflektim pozitiv mbi fuqinë transformuese të artit dhe qëndrueshmërinë dhe kreativitetin e shoqërive civile afrikane.

Koleksionet: Centre Pompidou, Paris, Francë; Muzeu Tropen, Amsterdam, Holandë; Public Art Norëay, Norvegji; Qeveria Provinciale, Norvegji; Muzeu i Ushtrisë, Holandë; Muzeu i Ushtrisë, Suedi, Muzetë e Vatikanit, Vatikan; Fondacioni Projustitiae, Portugali; Parku Ndërkombëtar i Skulpturave, Kinë; Muzeu Kombëtar i Uruguait, Uruguai; Tempietto del Carmelo, Itali, Muzeu i Saint Etienne, Francë; Musée international des arts modestes, Francë Memorial de Caen, Francë; Muzeu Kombëtar, Mozambik; Muzeu i Arteve dhe Dizajnit (MAD), SHBA; Brooklyn Museum, SHBA; Parque da Davesa (Famalicão), Portugali; African Artists for Development, Francë; Victoria and Albert Museum (Fondi i Blerjeve), Britani e Madhe.

Lana Čmajčanin

Lana Čmajčanin është artiste bashkëkohore nga Bosnja dhe Hercegovina, e lindur në Sarajevë në vitin 1983. Ajo ka përfunduar studimet master në skulpturë në Akademinë e Arteve të Bukura të Universitetit të Sarajevës, ndërsa ka vazhduar studimet e doktoratës në Akademinë e Arteve të Bukura në Vjenë. Čmajčanin jeton dhe vepron mes Sarajevës dhe Vjenës. Ajo është gjithashtu bashkëthemeluese dhe anëtare e organizatës për kulturë dhe art Crvena.

Praktika e saj artistike përfshin instalacionin, video-artin, performancën, fotografinë dhe instalacionet zanore. Krijimtaria e Čmajčanin përqendrohet në marrëdhëniet ndërmjet historisë, memories kolektive dhe strukturave të pushtetit politik e shoqëror, duke trajtuar veçanërisht pasojat e luftës në Bosnjë dhe Hercegovinë, dhunën strukturore, nacionalizmin dhe rolin e grave në shoqëri. Përmes përdorimit të dokumenteve historike, hartave dhe materialeve arkivore, ajo shqyrton mënyrat se si kufijtë territorialë dhe narrativat politike ndikojnë në formësimin e identitetit dhe kujtesës kolektive.

Veprat e Čmajčanin janë prezantuar në institucione dhe ngjarje ndërkombëtare të artit, përfshirë Bienalen e 58-të të Venecias (2019), Stedelijk Museum në Amsterdam (2015), Garage Museum of Contemporary Art në Moskë (2015), Pera Museum në Stamboll (2016) dhe Autostrada Biennale në Prizren (2019). Në vitin 2013, ajo u vlerësua me Çmimin Special në edicionin e 54-të të Sallonit të Tetorit në Beograd. Veprat e saj janë pjesë e koleksioneve ndërkombëtare, përfshirë Wien Museum në Vjenë dhe Muzeun Historik të Bosnjës dhe Hercegovinës në Sarajevë.

Në vitin 2024, Čmajčanin u bë pjesë e Reporting House në Prishtinë me instalacionin *Don’t Dream Dreams*, të kuruar nga Gazmend Ejupi. Vepra trajton marrëdhënien ndërmjet historisë së Bosnjës dhe Hercegovinës, ndërhyrjeve ndërkombëtare dhe diplomacisë perëndimore, duke shqyrtuar ndikimin e strukturave të pushtetit në kujtesën historike dhe përvojën kolektive të rajonit.